De meeste gamers zijn nog nooit naar een echte arcadehal, een toernooi of iets dergelijks geweest. Dat is niet vreemd, aangezien de arcadehallen vrijwel ten dode opgeschreven zijn en van toernooien vaak gedacht wordt dat het alleen maar super professionele gamers zijn en dat er geen plaats is voor nieuwelingen.  Ze gamen wel vaak met vrienden, maar buiten hun vriendengroep spelen ze niet direct tegen nieuwe mensen. Ze gaan online om tegen mensen te spelen die een totaal andere speelstijl hebben. Ik ben één van deze mensen. Toch heb ik een hekel aan het online spelen tegen mensen als ik alleen ben. Ik zal een typisch potje online gamen met het vechtspel Street Fighter IV even illustreren.

Error: Connection Interrupted

Het was stil in mijn kamer. Op de achtergrond had ik zachtjes een nummer van Iron Maiden opstaan, maar verder was het enige dat te horen was het zachte gebrom van mijn PlayStation. De lobby is al 15 minuten leeg. Dan komt er een willekeurige persoon met de naam ‘devildave’ naar binnen. Ik kruip overeind en ga er klaar voor zitten. Ik groet hem via de microfoon, maar krijg slechts stilte terug. Hij geeft aan dat hij gereed is voor een potje spelen, maar dan valt mijn blik op het icoontje die de verbinding tussen ons aangeeft: slechts één rood streepje. Ik zucht maar besluit toch te beginnen. Het duurt anders alleen maar langer. Al voordat we spelen, merk ik hoe slecht de verbinding dan wel niet is. Het duurt een paar milliseconden voordat de acties die ik invoer ook uitgevoerd worden. Dave is niet goed merk ik al snel en ik weet de eerste ronde te winnen. Ik hoor gemompel door z’n microfoon: het lijkt erop dat hij niet zo goed tegen z’n verlies kan. Als de tweede ronde niet veel beter voor hem gaat dan de eerste en ik hem steeds harder hoor klagen, besluit ik het af te maken met een cinematische aanval die, wanneer deze raakt, een paar seconden de controle bij ons weghaalt. Ik ga achterover zitten en houd de controler relaxed vast. Overduidelijk is het dat ik ga winnen wanneer er een klein blokje tekst in beeld komt: Error, connection interupted. Dave heeft blijkbaar z’n spel uitgezet om zo zijn onvermijdelijke verlies ongedaan te maken. Ik besluit om het nogmaals te proberen, wanneer ik opmerk dat ik een berichtje van Dave heb gekregen. De titel van dit bericht luidt slechts ‘omg’ en de tekst erin is niet van veel hogere kwaliteit. Toen ik een andere speler met de naam adinsxyz vroeg waarom hij online speelde, kreeg ik tot mijn verbazing een redelijk serieus antwoord terug. ‘Ik heb geen zin om te gaan zoeken naar mensen die ik niet ken om met hen een paar potjes te spelen. Dan ga ik liever online en zoek ik zo snel iemand op. Ook heb ik hier in de buurt geen arcadehal of zoiets en is er dus geen hangplek waar we elkaar kunnen ontmoeten. Dan is online spelen de enige optie.’

Er valt meteen iets op wanneer je online speelt met willekeurige mensen. Het is ontzettend onpersoonlijk en ongezellig. Ze nemen het allemaal net iets te serieus. Ik dacht dat op toernooien ook heel erg serieus werd gedaan over deze games en was er daarom altijd een beetje sceptisch over. Maar ik moest het toch ooit meemaken.

Kroeg met games

Op 10 oktober ging ik op weg naar de Kaizen Ranbats, een Street Fighter toernooi georganiseerd door leden van het Drakenslag forum. Eenmaal bij jongerencentrum The Mall in Delft aangekomen, was ik ontzettend verbaast. Ik heb vijftien minuten door de stortende regen moeten lopen en was dus kletsnat, maar in het warme gebouw voelde ik mij meteen op mijn gemak. Het had veel weg van een rumoerige kroeg waar mensen met elkaar rond de tafel zaten en een biertje aan het wegwerken waren. Alleen zaten ze niet rond de tafel, maar de tv’s. Overal werd gelachen en gesproken met elkaar, ook al kenden ze elkaar niet. Een rij met stoelen stond voor de tv’s, een grote pooltafel in het midden van de kamer en aan de andere kant van het gebouw nog één tv waar ook op gespeeld kon worden. Ik bekeek een wedstrijd tussen twee jongens, waarvan er ééntje duidelijk minder ervaring heeft dan de andere. Hij grapt iets tegen zijn tegenstander en ze moeten allebei lachen. Ik kon slechts een klein beetje van de zin oppikken door het geroezemoes van de anderen en het geluid van de tv. Er wordt mij gevraagd of ik een potje wil spelen en terwijl ik weinig ervaring heb met Street Fighter II, besloot ik het te proberen. Er kwamen wat mensen om ons heen staan en hoewel wij er weinig van bakten, werden we toch aangemoedigd. Er was tijdens het spelen geen gezeur, geen vertraging tijdens het uitvoeren van acties en er werd volop gelachen. De jongen met wie ik daar zat, Udo Smits, had duidelijk weinig ervaring met het spel maar deed toch met het toernooi mee. ‘Het gaat niet om het winnen of verliezen, maar om het spel, de sfeer en de saamhorigheid. Ik doe zelf met elk toernooi mee, al ben ik niet goed. Ik weet zelf dat ik niet goed ben, maar dat weerhoudt mij niet. De mensen die hier zijn en het wel kunnen helpen mij er dan gerust uit.’

Iedereen is welkom

Het was al bijna voorbij en Greg, één van de organisatoren kwam naar mij toe om me te vragen wat ik er van vond. Ik vertelde hem dat de sfeer en gezelligheid juist heel tof vond. Ik vroeg hem of dit altijd zo is. ‘Ja, de sfeer ligt altijd erg hoog bij deze toernooien. Veel mensen kunnen er niets van of zijn pas begonnen, maar dat maakt echt niet uit. Wil je komen? Dan kom je toch gewoon gezellig? Iedereen is welkom. Het gaat om het feit dat je er bent, niet of je goed bent. Ben je niet goed? Dan helpen we je gewoon op weg en leren we je een aantal trucjes. Zo heeft iedereen lol.’

Als ik hem vertel dat ik weg ga, roept hij nog iets naar me. ‘Het was gezellig!’ Ja, dat was het zeker. Dat is precies wat er mist tijdens een online spel. Gezelligheid, saamhorigheid en gelach. Ik ga zelf zeker vaker naar toernooien, al is het alleen maar om de gezellige sfeer te beleven. Wil je weg van de kille en onpersoonlijke ervaring online en wil je daadwerkelijk beter worden en tegelijkertijd lol hebben? Dan raad ik je zeker aan toernooien te bezoeken.

Op het terrasje buiten staan vier lege stoelen, waarvan wij er twee in beslag nemen, zo ver mogelijk bij de loeiende kermisgeluiden vandaan. Voordat hij gaat zitten, trekt hij z’n jas uit en meteen valt mijn oog op zijn zilveren Transformers-riemgesp. Nadat ik hem gecomplimenteerd heb op zijn duidelijk goede smaak, begint mijn nieuwsgierigheid op te komen.

‘Boffen’
Hoe is Sam zonder enige opleiding de gamejournalistiek ingerold? Hij neemt een slok koffie, vergezeld door kermisgeluid. Gamen is altijd al een grote hobby van hem geweest. Vroeger bezocht hij veel toernooien en was hij redelijk goed in fighting games. Die tijd is nu voorbij zegt hij. Daarnaast is hij altijd al een heel open persoon geweest die erg graag zijn mening geeft over van alles en nog wat. Een perfecte recept voor een gamejournalist dus. Het schrijven begon bij Sam al op de basisschool. Hij schreef over van alles en nog wat in de schoolkrant en met de komst van het internet kwam hij erachter dat er hele verzamelplaatsen waren vol met enthousiastelingen over games. Verder zegt hij dat hij heel erg geboft heeft omdat hij veel van de mensen die deze sites begonnen waren persoonlijk kende. Hij begon bij GameSen.nl, waar hij Niels ’t Hoofd kende en rolde vanzelf door naar sites als DailyGamer.nl, GameVillage.nl, Bashers.nl en nu dus ook GamingOnly. Daarnaast heeft hij nog als, zoals hij het noemt, überfreelancer één stuk of twee gameartikelen voor de Sp!ts geschreven. Niet veel artikelen dus, maar hij begon te lachen. ‘Staat altijd goed op je CV.’

Bezig bestaan
Na dit verhaal begon ik te denken. Deze jongen is pas 24 en heeft, als ik het internet mag geloven, al gigantisch veel gedaan. Hij noemt zichzelf een ‘Singer/rocker/actor/director/entertainer/games journalist/hedonist/philosopher… and sometimes even a bit of a liar.’ Een ontzettend bezige bij dus. Twee bands, een acteergroep, zijn werk als receptionist voor een beveiligingbedrijf, meerdere opdrachtgevers binnen de gamejournalistiek; Stuk voor stuk nemen ze ongetwijfeld veel tijd in beslag en daarom lijken ze mij moeilijk te combineren. Volgens Sam is het juist heel makkelijk. Als je alles leuk vind, gaat het combineren heel simpel. Hij ziet het niet als werk, maar als meerdere hobbies, als passies, als tijdverdrijf. Dan begint hij te lachen en neemt een slok koffie. Die slapeloze ‘kutnacht’ waar hij mij eerder over vertelde is een nadeel van zijn drukke bestaan. Een ander nadeel is het feit dat hij wel eens opdrachten heeft moeten afwijzen. Dan moest er een recensie geschreven worden maar had hij er simpelweg geen tijd voor.

Ik ben ongeveer halverwege mijn vragenlijstje als de wind begint op te steken. Een koude lucht omvat iedereen die op het terras zit. Mensen klimmen uit hun stoelen en waggelen verder naar hun eindbestemming. De kermisgangers zijn nog steeds volop het reuzenrad aan het bewonderen. Wij trekken onze jassen aan, maar besluiten te blijven zitten. De zon zal toch wel weer doorkomen.

‘Zingen was gay’
Het is duidelijk dat hij veel passies heeft, waaronder muziek en acteren. Hoe is hij daarmee begonnen? Zijn interesse in acteren en muziek maken ontstonden door dezelfde gebeurtenis: Toneel op school. Eerst kon het hem niet boeien. ‘Zingen was gay en totaal niet stoer.’ Toen hij het deed kwam hij erachter dat hij het ontzettend tof vond om te doen en dat hij mensen entertainen super vind om te doen. Hij begon zijn eigen bandje op de middelbare school, genaamd Pointless. Er waren bij de optredens niet altijd veel mensen, maar de energie die Sam kreeg van de mensen die er wel waren de reden om door te gaan. Hij genoot er van. Dat doet hij nu nog steeds met zijn bands Sarcadia en Apocalyptis. Als hij moest kiezen tussen acteren en muziek, kiest hij wel voor acteren, puur vanwege gezondheidsredenen. De muziek is heftige metal en dus krijgt zijn stem het vaak zwaar te verduren. Een schorre stem en kloppende keel zijn dus ‘part of the job’ voor Sam. Het acteerwerk is echter niet altijd leuk. Het opnemen va scenes voor films noemt hij een ramp. Er lijkt mij inderdaad ook niets leuk aan de hele dag wachten tot je weer een stukje van een paar minuten kan opnemen. Maar het eindresultaat maakt dat het alle tijd die het in beslag neemt waard is.

Van water naar wijn
Het slotonderwerp dat ik met Sam bespreek is zijn Hedonisme en zijn filosofische kant. Samuel is gelovig en gelooft dat er meer is dan wat wij zien en weten, maar is niet religieus op een extreme manier. Hij omschrijft zichzelf als een levensgenieter en denkt dat veel gelovige mensen het allemaal iets te serieus nemen. Zo zegt hij dat God Jezus niets voor niets geleerd heeft om water in wijn te veranderen. Ik had dit nog nooit eerder gehoord, maar vond het verassend. Deze zin zal mij lang bijblijven. Samuel vertelt verder over dat hij graag zijn gevoelens uit en hierdoor een ‘aandachtshoer’ genoemd wordt, maar dat maakt hem niet uit.

Na het interview zeggen wij elkaar met een ferme handdruk gedag. Ik heb veel respect voor hem gekregen omdat hij zijn dromen achterna blijft gaan. Van journalistiek tot aan Jezus; Wat een tof gesprek met een ontzettend toffe ‘aandachtshoer’.

Street Fighter II was wereldwijd een succes. Met de originele acht personages waren de mensen al gauw tevreden. Maar ontwikkelaar Capcom had dit al snel door en besloot de fans een plezier te doen. Door de jaren heen verschenen er telkens nieuwe versies van deze uiterst succesvolle game. Na de Champion Edition kwam Hyper Fighting, waarvan de grootste verandering was dat de snelheid omhoog gegooid werd. Het spel verkocht voor de volle mep, maar mensen waren niets anders gewend van hun lieve Capcom. Super Street Fighter II – The New Challengers, Super Street Fighter II Turbo, Hyper Street Fighter II, Super Street Fighter II Turbo HD Remix; Het lijstje gaat maar door. Totdat Capcom uitkwam met het ware vervolg op Street Fighter II: Street Fighter III. Een totaal nieuw vechtsysteem en personages, dat moet toch in één keer goed gaan, zou je denken? Mooi niet dus. Weer wordt hier hetzelfde trucje gehanteerd. Drie nieuwe versies verschenen op de markt om ons, de consumenten, geld uit de zakken te kloppen voor ons lievelingsspel. Maar we hadden het er voor over. Het was immers de enige manier om nieuwe content te kunnen krijgen.

Over naar het heden. Street Fighter IV is inmiddels al een lange tijd uit en hij wordt zowel geadoreerd als gehaat. Mensen klagen over de langzame gameplay en ongebalanceerde personages. Het is vandaag de dag mogelijk om online nieuwe content weg te verkopen of de kleine oneffenheden met gratis updates eruit te halen. Capcom komt nu echter met Super Street Fighter IV, wéér een nieuwe uitbreiding die voor de volle 60-70 euro over de toonbank gaat. Ik vind dit vandaag de dag niet meer kunnen. Gooi die meuk online voor 20 euro en laat de mensen het zo kopen, maar ga geen simpele uitbreiding opnieuw uitbrengen. Deze manier van updaten vind ik niet meer kunnen, maar het blijkt succesvol. Er zijn zat mensen die deze versie meteen zullen kopen. Ik ben er daar niet één van. Ik wacht liever tot een prijsdaling, want ik ga deze actie van Capcom niet steunen.

Zie hier de foto’s van het toernooi:

Organisator Arslan legt de regels uit aan de deelnemers.

De eerste ronde van het toernooi wordt uitgevochten.

Laatkomer Miza speelt snel zijn potjes. Iedereen was al klaar en er werd dus op hem gewacht.

Team SexyChocolate tegen Team GigatonYoga in de kwartfinales.

Team Olsen Twins Assemble zijn druk bezig met de voorbereidingen op hun finalegevecht.

De laatste ronde in de finale is begonnen. Team Olsen Twins Assemble (links) heeft weten te winnen van FutureZone (rechts) en is dus de winnaar van het Street Fighter II toernooi.

Blazblue is beter dan elke andere 2D fighter die op dit moment uit is, punt. Ik heb King of Fighters 12 mogen proberen: bagger. Street Fighter IV komt in de buurt, maar kan niet tippen aan deze geweldige game. Wat deze game onder andere zo goed maakt, is het lage instapniveau. Iedereen kan de game beginnen en op een hele simpele manier een toffe combo eruit gooien. Ga de knoppen gewoon in volgorde af en je doet al iets gaafs. Zelfs de basiscombo’s hebben in andere spellen precieze inputs nodig. Ben je een milliseconde te laat met het uitvoeren van een overdreven knoppencombinatie? Jammer, maar daar gaat je combo en je wordt hier waarschijnlijk meteen voor afgestraft. In BlazBlue zijn de beginnende combo’s erg simpel. Naast de knoppen of de joystick gewoon rondvolgen kan je uiteraard ook je speciale aanvallen verwerken in combo’s. Dit maakt ze wel iets uitgebreider, maar niet erger dan bijvoorbeeld SFIV, waar je alles al van tevoren in moet drukken.

Nog even iets over inputs: Uitgebreide inputs zijn niet gelijk aan skill. Wanneer je alle speciale aanvallen in fighting games zou vervangen met de Smash Bros. manier van uitvoeren (dus slechts een kant op drukken en een knop indrukken), zou het bijna elke game beter maken. Daar ben ik van overtuigd. Geen gezeik meer met beginners die aanvallen er niet uitkrijgen. De focus ligt dan meer op het nadenken en het tactische aspect. Het fysieke aspect wordt verwijderd en dat maakt het voor iedereen een betere ervaring. Beginners kunnen sneller stijgen in vaardigheid en de ervaren spelers hebben meer competitie. Het maakt van fighting games een ware denksport, als schaken. Genoeg afgedwaald, terug naar BB.

De personages. Waar anders vind je zo’n gevarieerde en volkomen bizarre groep van personages? Guilty Gear telt niet, aangezien BB de spirituele opvolger is van deze serie. Elk personage is in elk opzicht volkomen uniek en vereist een totaal andere manier van spelen. Zo heb je Tager, de rode reus, die zijn tegenstanders met zware grabs en worpen totaal verplet, Arakune, het slijmachtige monster die totaal geschifte en onvoorspelbare aanvallen uitvoert met behulp van insecten en nog tien anderen vreemde snuiters. Mijn persoonlijke favoriet? Hakumen: De mysterieuze cyborg-samurai die een zwaard gebruikt langer dan hijzelf en de tegenstander aanvallen gemakkelijk naar hen terugstuurt door een counteraanval. Dit langzame maar ontzettend krachtige personage is degene waar ik nu de meeste tijd in stop.

De muziek. De muziek in de game is gewoonweg subliem. Van de krachtige operazang ondersteund door zware rockgitaren tot het vrolijke en upbeat themanummer van Taokaka. Elk personage heeft zijn eigen themanummer die stuk voor stuk geweldig zijn. Iedere fan van gamemuziek moet deze soundtrack echt zien te krijgen.

Het is moeilijk om BlazBlue op een waardige manier te beschrijven. Het is het beste dat je het gewoon zelf ervaart en de game koopt wanneer deze in Europa uitkomt volgend jaar. Euopa krijgt namelijk extra content in de vorm van nieuwe characters en dergelijke dingen. Geduld wordt dus beloond!

Tsubaki zoals ze zal verschijnen in Blazblue Continum: Shift.

Naast de nieuwe personages krijgen ook de oude characters een aantal veranderingen. Zo krijgt Carl een projectiel, Rachel een nieuwe Distortion Drive en krijgen Litchi, Ragna en Jin nieuwe moves. Ook wordt een Beginner Mode genoemd, waarin het heel makkelijk zal worden om speciale aanvallen eruit te krijgen. De nadruk wordt deze game niet zozeer gelegd op het balancen, maar er wordt heel erg gekeken naar hoe het spel leuker en toegankelijker kan worden dan BB:CT.

Links naar meerdere Famitsu foto’s:

http://img198.imageshack.us/img198/4796/125369134718.jpg
http://img269.imageshack.us/img269/1456/125369134818.jpg
http://img198.imageshack.us/img198/5230/125369159601.jpg
http://img198.imageshack.us/img198/879/125369159801.jpg
http://img196.imageshack.us/img196/364/125369159701.jpg

De bundel zoals hij verkrijgbaar zal zijn.

Nog een nadeel is het feit dat de stick batterijen gebruikt. Hoewel hij 40 uur kan aanstaan met twee batterijen, is het altijd vervelend wanneer je ze moet vervangen, helemaal wanneer ze in het midden van een match uitvallen.

De specs zien er redelijk goed uit:

PS3 Wireless Stick Spec
• The first wireless PS3 arcade stick on the market
• 8 button layout / Arcade style joystick and buttons
• Integrated 2.4 GHz high-performance wireless technology for seamless game play
• Licensed Tekken 6 artwork used on the plate design.
• Transmission Range: Up to 32 feet
• Battery life: Up to 40 hours on two AA batteries
• Weight: Less than 2 ½ pounds
• Maximum number of sticks: 7 (when using USB Hub)

X360 Wireless Stick Spec
• The first wireless Xbox360 arcade stick on the market
• 8 button layout / Arcade style joystick and buttons
• Integrated 2.4 GHz high-performance wireless technology for game play
• Licensed Tekken 6 artwork used on the plate design.
• Integrated headset port allowing chat via Xbox LIVE
• Transmission Range: Up to 32 feet
• Battery life: Up to 40 hours
• Weight: Less than 2 ½ pounds
• Maximum number of sticks: 4

Het gewicht en de afstand zijn absoluut niet slecht, de artwork ziet er mooi uit en je moet ze wel respect geven voor het feit dat ze iets proberen waar je als gamer snel bij denkt dat het minder goed zal zijn dan een standaard stick. Ik ben benieuwd of hij zal aanslaan onder de fighting game fans.

Vechtspellen zijn diep. Het is meer dan een beetje elkaar de kop in slaan. Ze vereisen strategie, kennis van zowel de personages als je tegenstander. Ze vereisen inzicht en vaardigheden. Er zal nooit een moment zijn waarop je volledig klaar bent met zo’n spel. Er is altijd wel ruimte voor verbetering. Door de groeiende community, die vooral dit jaar erg sterk toegenomen is, staat er altijd wel iemand klaar waar je jouw vaardigheden tegen kunt testen. Je kunt zo iets leren en dus beter worden.

En heb je genoeg gehad van één game en wil je wel eens iets anders proberen? Dan ga je toch verder met een ander vechtspel. Bijna geen één vechtspel is hetzelfde. Ze zijn vaak stuk voor stuk uniek en brengen allemaal hun eigen goede, maar jammer genoeg ook slechte kwaliteiten, met zich mee.

Hoewel er de laatste paar jaar weinig nieuws op het gebied van (goede) fighting games werd aangeboden, lijkt het genre zich opnieuw neer te zetten als een altijd uitbreidend en uitdagende spelsoort. Zowel vervolgen op oude titels, nieuwe IP’s en rereleases van eerdere games bestormen sinds begin van dit jaar de gamesmarkten weer en dat belooft veel goeds voor de toekomst.

Bedankt en veel leesplezier.

~Tino Schreuders